Ο ηθοποιός Χρήστος Δημητρίου αποκαλύπτει τα μυστικά της νέας παράστασης «Ψευδαισθήσεις»

Με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης «Ψευδαισθήσεις», ο ηθοποιός Χρήστος Δημητρίου μιλάει για τη σκηνοθετική προσέγγιση του Αποστόλη Τζίμα, τη μαγεία των αλλεπάλληλων αφηγηματικών μεταβάσεων και τη δύναμη του θεάτρου να μας φέρνει αντιμέτωπους με τις αλήθειες – και τις ψευδαισθήσεις – της ζωής μας.

1. Χρήστο, τι ήταν αυτό που σε κέρδισε αρχικά στο έργο «ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» και σε έκανε να θέλεις να συμμετάσχεις στην παράσταση;

Αυτό που με κέρδισε από την πρώτη ανάγνωση ήταν ο τρόπος με τον οποίο το έργο μιλά για την αγάπη και την αλήθεια χωρίς να δίνει εύκολες απαντήσεις. Κάθε φορά που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει τι πραγματικά συνέβη, μια νέα αφήγηση έρχεται να ανατρέψει τις βεβαιότητές σου. Με γοήτευσε αυτή η συνεχής μετατόπιση της οπτικής και το γεγονός ότι ο θεατής καλείται να συμμετέχει ενεργά, να αναρωτηθεί, να αμφισβητήσει. Είναι ένα έργο που δεν σε αφήνει να βολευτείς σε μία μόνο αλήθεια και αυτό το βρίσκω βαθιά ανθρώπινο.

2. Ο τίτλος «ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» παραπέμπει σε όσα πιστεύουμε, σε όσα βλέπουμε ή σε όσα επιλέγουμε να αγνοούμε. Ποια είναι, για σένα, η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του ανθρώπου;

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι η ανάγκη μας να πιστεύουμε πως μπορούμε να εξηγήσουμε τα πάντα και να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας. Αναζητούμε συνεχώς βεβαιότητες, σταθερές αλήθειες και ξεκάθαρες απαντήσεις. Όμως η ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι άνθρωποι αλλάζουμε, οι σχέσεις μεταμορφώνονται και πολλές φορές η πραγματικότητα μάς διαφεύγει. Ίσως η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση να είναι ότι η ζωή χωράει σε εύκολους ορισμούς.

3. Πώς προσέγγισες τον ρόλο σου και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που συνάντησες κατά την προετοιμασία του;

Η ιδιαιτερότητα της παράστασής μας είναι ότι δεν προσεγγίζουμε το έργο μέσα από έναν συγκεκριμένο ρόλο. Στη σκηνοθετική ματιά του Αποστόλη Τζίμα οι τέσσερις ηθοποιοί κινούμαστε διαρκώς ανάμεσα στην αφήγηση και στα πρόσωπα της ιστορίας. Αυτό απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση, γιατί δεν μπορείς να στηριχθείς στην ασφάλεια ενός μόνο χαρακτήρα. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να υπηρετήσω την αλήθεια κάθε στιγμής του κειμένου και ταυτόχρονα να παραμένω ανοιχτός στις συνεχείς μεταβάσεις που απαιτεί η παράσταση. Είναι μια δουλειά που βασίζεται πολύ στην ακρόαση και στη συλλογικότητα.

4. Η παράσταση θέτει ερωτήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις και την αλήθεια. Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι αντέχουμε τελικά την αλήθεια ή προτιμάμε κάποιες φορές να ζούμε μέσα στις ψευδαισθήσεις μας;

Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάτι που όλοι λέμε ότι αναζητούμε, αλλά δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε. Υπάρχουν στιγμές που οι ψευδαισθήσεις λειτουργούν σαν ένα είδος προστασίας. Όμως το έργο δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα με απόλυτο τρόπο. Δεν λέει ότι η αλήθεια είναι πάντα λυτρωτική ούτε ότι οι ψευδαισθήσεις είναι πάντα αρνητικές. Θέτει το ερώτημα και το αφήνει ανοιχτό. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η δύναμή του.

5. Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση; Υπάρχει κάποιο συναίσθημα ή κάποιο ερώτημα που θα ήθελες να του μείνει;

Θα ήθελα να φύγει με μια γλυκιά ανησυχία. Να συνεχίσει να σκέφτεται τους ανθρώπους που αγαπά, τις επιλογές που έχει κάνει και τις ιστορίες που αφηγείται στον εαυτό του για τη ζωή του. Αν έπρεπε να κρατήσει ένα μόνο ερώτημα, ίσως αυτό να είναι: πόσα από όσα θεωρούμε βεβαιότητες είναι πράγματι αλήθειες και πόσα είναι αφηγήσεις που έχουμε ανάγκη για να συνεχίσουμε να προχωράμε; Αν ο θεατής φύγει με αυτή τη σκέψη και συνεχίσει να τη συζητά μετά το τέλος της παράστασης, τότε πιστεύω ότι το έργο έχει πετύχει τον σκοπό του.